Op 23-
Korte inhoud:
Kunt u zich voorstellen dat er paniek uitbreekt als een lang voorbereide emigratie naar Australie dreigt te worden verstoord? Het huis is verkocht, alles is ingepakt, afscheid genomen van iedereen, maar pa en ma Boot met hun dochter wachten een paar uur voor vertrek nog op opa die zoek is.Alle zoekacties ten spijt, opa is weg en blijft weg.
Vooral pa Boot is in alle staten en is het zoeken beu. Hij stelt voor te vertrekken desnoods zonder opa.
Daar is ma en dochter het niet mee eens en de zoekactie wordt geïntensiveerd voortgezet, echter zonder resultaat.In middels zijn de nieuwe bewoners gearriveerd.
Ze zijn zeer verrast de familie Boot nog in hun huis aan te treffen, waardoor een heftige woorden wisseling ontstaat.
De frustraties bij beide families nemen toe. Ze komen echter tot een compromis tot opa terug zal komen.
Als dat echter wat langer duurt dan verwacht, worden de problemen alleen maar groter.
Dat is de reden dat de familie Boot zich voorlopig gast voelt in eigen huis.
recensie
In De Twentsche Courant Tubantia van 26 oktober 2009:Blijspel -
Beckum zaal ’t Proggiehoes. Voorstelling: Gasten in eigen huis van Dick van Maasland. Regie Cilia Scharenborg met deskundige adviezen van Ina van der Riet. Twee extra avonden op 6 en 7 november.
door Paul de Jong
Uitbundig plezier bij toneel van Levenslust
Geen kwaad woord over Levenslust. De toneelclub uit Beckum die al jaren precies doet wat haar publiek verwacht. Een groot publiek dat verdeeld over zo’n tien voorstellingen de verrichtingen nauwgezet en met veel plezier volgt.
Een zeldzame kwaliteit van Levenslust. Een uitstekend contact opbouwen met de eigen mensen (spelers en medewerkers achter het doek) en de doelgroep, het publiek dat als de fans van een voetbalclub erbij wil horen.
De acteurs spelen toneel voor hun plezier daar in Beckum en dat is te zien, ook bij het stuk dat vrijdagavond in première ging. Een nogal simpel verhaal, goed geschreven met erg veel amusante momenten, waarop het publiek onstuimig reageert.
Een toneelverhaal met twee gelijke kanten in de uitvoering. Enerzijds een krachtige structuur door een zeer behoorlijk speltempo, duidelijke intonaties, uitstekende belichting, verantwoorde karakters en een inrichting zoals we gewend zijn bij Levenslust. Maar wel kwetsbaar door de gemakkelijke mogelijkheden om kluchttypetjes te gaan maken. Het is een blijspel en alles wat je er meer van maakt doet afbreuk aan de voorstelling. Er ontstaat dan ongewild een ander genre.
Het publiek stimuleert dat min of meer door alles leuk te vinden. Iedere vertolker hoort precies de grens te kennen waar het blijspel begint en waar de klucht het verhaal scheef trekt. Het merendeel van de spelers wist precies waar die grens lag, maar enkelen zaten iets te veel in het grensgebied. Nog niets aan de hand. De regie zal daar zeker bij een evaluatie op wijzen en dan blijft het stuk uitstekend in evenwicht.
Een geroutineerde toneelgroep als Levenslust weet de mensen van de regie goed te volgen. Dan komen nog een stuk of tien uitvoeringen van dit verhaal die hetzelfde plezierniveau halen als bij de première met een voet vlak bij de rem.
Zoals eigenlijk altijd bij deze toneelgroep zijn er geen zwakke vertolkingen. Bij de uitschieters krijgt Tonnie Alferink de prijs voor de meest flexibele vertolking en Hennie van Otten voor het kleurrijkste spel. Een voorstelling Levenslust waardig!
